In your head

 

Paseime media vida pensando que esta canción dos Cramberries dicía  “IRIUM JED”. Lémbrome dos seus inicios. Tería eu 12 ou 13 anos? Lémbrome de xogar á pelota na pista das Bizocas cos meus amigos e lémbrome que as miñas compañeiras de clase empezaban a saír de festa os domingos na discoteca do pobo. Aquela mesma que pisaría eu anos máis tarde procurando respostas.

Miña curmá chámase Iria, a miñas compañeiras de clase nas súas saídas vespertinas dos domingos coñeceron a Iria. Cando se decataron que os lazos familiares nos unían pasei a ser “Irium Jed”. Eran os noventa, a miña infancia. Quizais a primeira canción en inglés que recorde da escola primaria das Bizocas.  Esa que unha e outra vez se repetía na miña cachola. E que se segue repetindo.

Lémbrome, na universidade,  na aula de telecomunicacións. Sempre me acordarei dos satélites Iridium por esta canción.

Onte por primeira vez na miña vida déuseme por lela canción, por intentar comprender a súa letra, e non estaba moi trabucado. “Irium jed” pasou a ser “In your head”, a que non me sae da cabeza. Nunca fun un gran apaixonado dos Cramberries, pero si desta canción que forma parte da miña historia, e tamén da historia de tódolos aqueles que nos criamos por aquelas datas.

Onte foi luns 15 de xaneiro. O día no que me enterei do nome da cantante dos Cramberries (Dolores O’Riordan) debido ao seu repentino falecemento.

O día no que me decatei do auténtico estribillo da canción, in your head. Lembrareino para sempre. Zombie.

Déixate levar

Serás parte do mundo. Serás parte de que todo siga igual. Sigue polo teu camiño. Sigue polo teu rumbo.

Déixate levar pola corrente, déixate levar polo mundo. Non loites, non mires atrás, non protestes. Déixate levar e non sentirás dor.

A túa vida será indolora, posiblemente tamén incolora. O de inodora xa non o teño tan claro. Seguro que cheira. Cheira mal. Cheira a que non cambiaches de rumbo dende fai tempo. Cheira a que levas facendo o mesmo dende fai séculos. Cheira a que tes medo de cambiar.

Pero segue, déixate levar pola corrente, déixate levar pola xente. Non te comprometas a nada. Non chores, non sintas nada.  Déixate levar e serás parte do sistema.

Serás parte do mundo. Serás parte de que todo siga igual. Sigue polo teu camiño. Sigue polo teu rumbo.

Teño claro que se miras atrás sentirás dor. Teño claro que se miras atrás sentirás amor. Teño claro de que é un risco. O tema é, serás capaz de seguir a corrente ou serás capaz de asumir riscos?

 

Adicado a Ricky, in memorian.  Unha das persoas que me ensinou que o pensamento diagonal é posible.

 

 

O león e a raposa detrás do referendum catalán

Unha mirada atrás.

Está claro que nesta situación, coma en tódalas demais que afecten á vida política dun pobo, o único que sae prexudicado é o pobo. E non é algo tan sinxelo como dicir quero independencia e xa está. Quero independencia, e logo que? Esa sería a cuestión.

Nun ensaio que lin aí atrás sobre a guerra civil española chamado “The Spanish Cockpit”, de Franz Borkenau, o autor reflexou, sen esconderse, a realidade do bando republicano. Do outro lado non quixo pasar, igual nen o contaba.

Neste ensaio, na primeira parte del falaba da súa experiencia en Cataluña, da súa realidade, moi distinta ao resto da península. Falaba de que a España actual (do 1937) era unha España antieuropea. Que fora antieuropea case sempre pola gran influencia da Igrexa no pobo, nas costumes, etc. Pero falaba dunha Cataluña e dun País Vasco europeos. A súa maneira de pensar, de facer negocios, de relacionarse os traballadores, de relacionarse a burguesía, etc.  Falaba, en definitiva, dunha sociedade capaz de ser autónoma.

Tamén falaba do pobo. Dos dabaixo. Dos que alzaban o puño coa ilusión de que algo cambiara. E si que cambiou. Cambiaron os darriba, pero eles seguiron igual na miseria.

Hai unha teoría que me gusta moito, e que é fiel reflexo da realidade. É a Teoría da Circulación de Elites de Pareto.

Pareto foi un gran ilustrado que soubo definir perfectamente esta situación. Nesta teoría Pareto afirma que as sociedades sempre acaban sendo gobernadas polas elites, ou sexa polas minorías. E para iso puxo como exemplo a metáfora do león e da raposa.  As sociedades sempre acaban sendo gobernadas pola forza (o león) ou pola astucia (a raposa). O fin común, os privilexios. Sóavos de algo iso?

Hai unhas elites que buscan lograr privilexios, e hai outras elites que buscan reter os seus privilexios, o seu status quo. Hai unhas elites que ven escenarios políticos futuros que os poden beneficiar, e hai outras elites que buscan o sufrimento como logro e como beneficio.

E os dabaixo?

Os dabaixo seguen abaixo. Para que as elites (é dicir, as minorías) funcionen, necesitan ós dabaixo. Pero os dabaixo seguirán sendo dabaixo. A súa situación non vai cambiar.

Con esta parrafeada o único que intento é responderme a min mesmo o que está pasando hoxe, ano 2017, mes setembro, a punto de chegar ao famoso 1 de outubro.

España segue sendo antieuropea. Miramos con recelo todo o que pasa por aí arriba. Tan solo hai que mirar os nosos horarios, antiproductivos, pero éche o que hai. A nosa forma de traballar antiproductiva, pero éche o que hai. A política de natalidade e beneficios para as familias (en forma de tempo), antiproductiva, pero éche o que hai.

Pola contra vexo a Cataluña europea. A súa maneira de pensar é europea, é progresista. Vai a fora a conseguir o que non consegue dentro. Parece claro que esta ruptura non é solo económica. É social. Parece claro que cando hai unha ruptura social, solo hai dúas formas de solucionala. Ou a do león, ou a da raposa. Parece claro que hai que votar. Pero ollo! O de votar é unha trampa legal. A democracia é necesaria, pero neste caso é un tema de astucia. A astucia dos cataláns está por encima da forza de Madrid. O mal xa está feito. É cuestión de esperar.

A miña conclusión

Está claro que algo vai cambiar. Non sabería dicir o que. Está claro que hai unha ruptura social en Cataluña. O que non vexa iso está cego ou non quere velo (o león). Está claro que as elites catalanas (a raposa) ven moitos privilexios en todo isto e funcionan con moita astucia. O que non teño tan claro é no que lle vai a afectar ao pobo catalán. Na miña simple e humilde opinión, en nada.

E que pinta Europa en todo isto? Pois basicamente está á espera do que suceda. Sabemos todos que España vai perder moitísimo máis que Cataluña en todo isto. Sabemos tamén que durante estes anos España estivo alimentando a Cataluña (non gratis), mais que nada porque a división administrativa do Estado é unha quimera. E sabemos que a economía e as elites mandan. Tan solo hai que mirar as principais páxinas web de multinacionais estranxeiras. A maioría xa ten na súa web a lingua catalana.  Adaptarse ou morrer.

E morrer espero que non morra ninguén. Pero coma sempre, cando alguén morre, alguén abre os ollos para solucionar os problemas.

De como me perdín en Aranga (outra vez)

E non quixen encontrarme! Porque chegou un momento no cal me sentín ben estando perdido. Sabes cando alguén che di “tírate ao mar e di que caíches”? Pois sentiríame ben.

E non quixen encontrarme! Porque chegou un momento no cal me sentín ben estando perdido. Sabes cando alguén che di “tírate ao mar e di que caíches”? Pois sentiríame ben. Quizais porque levaba o bandullo cheo, quizais porque a súa xente me enganchou. Tamén pode ser polo seu verde, ou polas súas vistas, incluso polo río Mandeo. Quen sabe! O que sei é que volvín cheo de enerxía.

Aranga é un concello que se encontra na provincia da Coruña, máis precisamente na comarca de Betanzos. Cheguei a el grazas a uns bos amigos que mo fixeron coñecer. E dende aquela non puiden parar de perderme por alí. E aínda o que me queda, xa que nin fun á súa famosa fervenza nin ó seu castelo. Deixareino para a próxima. Ou para unhas cantas veces máis. Quen sabe!

Chegar non é fácil, iso si. Cando lle dixen a uns amigos se me acompañaban recuaron. Hai xente á cal lle atemorizan os lugares que non aparecen no Tripadvisor. Por outra parte, están no seu dereito.

Co cal fun só. Minto, fun coa familia. Metémonos no coche e alá fomos. Collemos a A-6 ata chegar á altura de Coirós e seguidamente saímos dirección Irixoa.  Había alí unhas tabernas que me chamaron a atención. Trabuqueime de dirección, din a volta e seguín dirección a Irixoa por unha estrada chea de curvas e máis curvas até chegar ó cruce que leva a Ponte de Aranga. Paseime…vin o Citroen C-15 branco de sempre pero non vin o cruce. Non pasou nada, din volta un pouco máis adiante ó carón do centro de saúde.

Uns minutos máis e xa estábamos chegando ao destino. Pasoume pola cabeza que naquelas casas tiñan que sufrir moito da humidade. Nas ladeiras do monte debían ver a luz do sol quince minutos cada día. A humidade do río Mandeo cheirábase a quilómetros.

mirador-de-vieiro

E acolá estaba. Carallo! Cambiaron isto, agora hai unhas mesiñas onde comer ó carón do río. A ponte segue estando onde sempre. Cruceina e dispúxenme a subir a costa arriba que fai un para de anos o coche non puido superar. Acórdome daquel día coma se fose hoxe. O meu pobre cabaliño non tiña forza para subir por aqueles lugares empinados. Pero hoxe si, e ben que subiu. A única parada que fixemos no camiño foi para gozar das vistas marabillosas do Mirador Vieiro, en Cambás, San Pedro.  É unha parada obrigada. As vistas dende aquí son abraiantes.

o-cafe-bar-vidal

Unhas fotiñas e en 10 minutos chegamos ó mellor lugar do mundo mundial para facer unha parada no camiño. O café bar Vidal, onde tamén dan de comer. E como diríamos no Grove, mima meu! Este lugar non aparece nas guías. É un bo lugar, que digo! É marabilloso. Cómese de vicio e a súa xente é estupenda. Pedimos uns callos que estaban moi pero que moi bos e logo un churrasco. Saín dalí pensando en non comer nos próximos cinco días. Ademais construín unha nova teoría. A teoría do C-15. Onde vexas un, hai algo bo. Se te fías da miña opinión, tes que ir aí.

os-callos-do-cafe-bar-vidal

O outono en canto a luz é unha merda (con perdón). Saímos da de Vidal case ás cinco. Quedábanos case que unha hora e media de luz e decidimos volver. Desta vez por unha estrada mellor. Teño que recoñecelo, non me gusta moito iso de conducir polas noites, mais que nada por seguridade. Xa non é a primeira nin a segunda vez que teño algún que outro susto cun xabarín, cervo…

Nada, que entre lusco e fusco chegamos á casa. Volvémonos encontrar na comodidade da cidade. O que si, o aire non era o mesmo, xa non cheiraba a estrume, xa tódalas rúas tiñas os seus carteis.

E a ti, que che gusta?

Isto vai de verbos que utilizamos á hora de falar de gustos e intereses en galego. Ademais, sobre o uso dos pronomes átonos aos que van ligados.

Gústame viaxar e ler libros de aventuras. Encántanme as historias relacionadas coa xente valente. Ademais, interésame o fútbol, sobre todo cando gaña o meu equipo.

 

Seguramente xa te fixarías de que vai isto. Pero por se aínda non te deches conta, isto vai de verbos que utilizamos á hora de falar de gustos e intereses en galego. Ademais, sobre o uso dos pronomes átonos aos que van ligados.

Para explicarche isto, imos tomar como exemplo un dos verbos máis populares en calquera lingua, o verbo gustar. Este verbo ten unha forma de construción diferente á común para o resto dos verbos.  Fíxate na seguinte táboa:

A quen lle gusta? Cando nos gusta unha cousa O pronome átono Cando nos gustan varias cousas Os pronomes átonos
A min gústame -me gústanme -me
A ti gústache -che gústanche -che
A el / ela / vostede gústalle -lle gústanlle -lle
A nós gústanos -nos gústannos -nos
A vós gústavos -vos gústanvos -vos
A eles / elas / vostedes gústalles -lles gústanlles -lles

 

Outros verbos que utilizamos cando falamos de gustos e intereses, e que ademais seguen a mesma construción son:

  • Interesar moito / nada
  • Encantar
  • Molestar
  • Dar risa / medo / pena / asco
  • Preocupar  moito / pouco

 

Uns exemplos:

 

  • Interésanme os filmes de ciencia ficción.
  • Encántame viaxar en autobús.
  • Preocúpame moito a situación actual no mundo.
  • Moléstanme as persoas desagradables e maleducadas.

 

Pois ben, se te fixas, en galego o pronome átono vai ao final do verbo. Como norma xeral, a frase nunca empezará por un pronome átono como é no caso do español.

  • Me gusta  Gústame cando podo saír a camiñar sen paraugas.
  • Me interesan Interésanme as novas sobre África.

 

Que ocorre cando a oración é negativa ou interrogativa?

 

Cando a oración é negativa ou interrogativa o pronome cambia de lugar. Pasa a situarse ante o verbo. Collamos os exemplos anteriores:

 

Exemplo de oración negativa:

  • Gústame cando podo saír a camiñar sen paraugas → Non me gusta cando podo saír a camiñar sen paraugas.
  • Interésanme as novas sobre África → Non me interesan as novas sobre África.

 

Exemplo de oración interrogativa:

  • Por que che gusta cando podes saír a camiñar sen paraugas?
  • Dende cando che interesan as novas sobre África?

 

E para finalizar, tan só comentar que en galego dicimos “Eu tamén / A min tamén”  ou “Eu tampouco / A min tampouco” cando temos a mesma opinión que o noso interlocutor. Por exemplo:

 

  • Nolo: “Gústanme moito os venres”.
  • María:  “A min tamén”
  • Nolo:  “Hoxe é sábado e non teño que erguerme cedo”.
  • María: “Eu tampouco, de feito voume erguer tarde, moi tarde”.

 

Quedouche claro? Si? Parabéns! Para a próxima máis e mellor.

Por que o galego non se exporta?

O futuro, como na economía, é a exportación. A exportación da lingua, da nosa cultura.

É unha pregunta bastante habitual que me fago. Ese deixamento propio dos galegos, do típico, do xa o farán os políticos por min. A batalla da lingua en Galiza é unha batalla de supervivencia. Podemos dicir programada. Cun final incerto. O futuro, como na economía, é a exportación. A exportación da lingua, da nosa cultura.

Pero quero saber un pouquiño máis. Antes de exportar hai que facer un pequeno estudo de mercado.  Así que vou buscar a cantidade de resultados que aparecen no google polonés. Quero saber como se exportan as linguas.

Poñamos que son un estudante polonés que quere aprender unha nova lingua estranxeira. O máis normal do mundo é que alguén queira aprender inglés, alemán, español, pero…que ocorre se son un “friki” e quero aprender catalán, euskera, ou mesmamente galego? Pois imos ver.

Se poñemos no Google polonés a combinación de palabras en inglés “learn + lingua (en inglés)” obtemos os seguintes resultados:

LEARN ENGLISH:    99.700.000 resultados.

LEARN FRENCH:  63.800.000 resultados.

LEARN GERMAN:  61.800.000 resultados

LEARN SPANISH:  39.700.000 resultados

LEARN PORTUGUESE:  13.600.000 resultados

LEARN GUARANÍ:  13.000.000 resultados

LEARN CATALAN:  2.150.000 resultados

LEARN BASQUE:  923.000 resultados

LEARN GALICIAN:  816.000 resultados

LEARN VALENCIAN:  420.000 resultados

LEARN AYMARA:  420.000 resultados

LEARN ASTURIAN:  420.000 resultados

LEARN ARAGONESE:  351.000 resultados

LEARN ARANESE:  17.100 resultados

 

Está claro quen manda. Pois ben, compararse é odioso. Pero tamén é certo que é necesario. Comparando co catalán estamos a anos luz por detrás, e detrás do euskera aí estamos. Por detrás tamén vemos outras linguas que están peor cá nosa. Pero bueno, miremos hacia arriba.

O que nos diferenza de linguas coma o catalán ou o euskera é que fora do país a xente sabe que esa lingua existe. Co galego non ocorre o mesmo. E non ocorre o mesmo porque non temos unha industria lingüística potente.

E aquí vou un pouco máis en profundidade co tema a industria lingüística. Para que exista una industria lingüística forte teñen que existir industrias auxiliares, moitas industrias auxiliares. Explícome, para que a Citroen funcione, necesita de provedores, moitos provedores.

Esta lixeira reflexión fágoma logo de ver como nas universidades do estranxeiro a lingua catalana ou mesmamente a vasca está presente, non é algo que poidamos ler nos libros. É algo que se toca, que está na universidade, que está nas rúas. Podemos dicir o mesmo do galego? Non, sinxelamente non.

Por iso empecei a escribir en galego. Por iso cada vez que teño a mínima oportunidade vendo a miña terra, vendo a miña lingua, porque sei que esta mínima achega, ao mesmo que insignificante é moi valiosa. A cousa é, por que non a vendes ti tamén? A industria lingüística necesita de moitos auxiliares coma ti ou coma min.

 

A ruta do mar e dos mariñeiros

Non me gusta madrugar. Non é ningún segredo. Mais levanteime con máis ansias do habitual xa que o propósito de hoxe é bonito. Vou continuar coa segunda etapa do que eu considero a Volta á Península Meca, pero á miña maneira, bordeando toda a costa.

Non me gusta madrugar. Non é ningún segredo. Mais levanteime con máis ansias do habitual xa que o propósito de hoxe é bonito. Vou continuar coa segunda etapa do que eu considero a Volta á Península Meca, pero á miña maneira, bordeando toda a costa.

 

 

A primeira hora

Acabo de sentarme na parada de autobús na que tantas veces esperei mirando fixamente á estrada. Si, nesa mesma estrada na que xogabamos grandes partidos de fútbol a primeira hora da mañá cando eramos pequenos, só interrumpidas cando baixaba o camión de Paco Guillán pola costa abaixo sen encender o motor.

Baixo para a Praia de Piñeirón e lembro cando volvía da escola e seguía a unha moza extranxeira por aquel camiño. Menudos rodeos que daba para chegar á casa, tan só para conseguir un “ata mañá”. Unhas veces conseguíao, outras non. Non me lembro de cantos anos tería, pero agora que o penso, tívose que dar conta algunha vez de que estaba facendo o parvo, pero tampouco me dixo nunca nada. Quizais por respecto, quizais por amizade. Si, o meu primeiro amor platónico.

 

Praia da Mexilloeira

 

Chego á praia e comezo a camiñar mirando o mar. Todo me cheira a mar e a mariñeiros. As bateas á miña esquerda, a praia baleira e o vento facendo presenza coma de costume. Quizais por iso me cruzo con moitas cometas. Que cometas! Son tolos practicando un deporte para tolos que algún día, como bo tolo que son, espero probar. Están practicando kitesurf nunha paraxe inmellorable. Vexo un cartel que di que a praia agora é exclusivamente para usuarios de deportes náuticos, vaia! E que se prohíben cans…moi ben, nada novo. Bueno sí, o novo é que a Lagoa da Bodeira non está seca. Está chea de vida. Iso é bo. Cando eramos pequenos os profesores sempre nos traían de excursión á Lagoa da Bodeira. Agora non che sei, pero igual á aula de informática, se é que inda se chama así.

 

Kiosko Areaso

 

Chego á Praia de Reboredo e encóntrome cun amigo. E vós amigos, non deixedes de visitar no verán o Kiosko Areaso, boa xente e lugar inmellorable. Despídome, e sigo atravesando por detrás do Aquarium de Moreiras. Isto cambiou moito, que digo! Moitísimo! Esculturas de mariñeiros, de nenos, de vellos recordando batallas, faros, etc.

 

Escultura de mariñeiros 1

Escultura de mariñeiros 2

Escultura de mariñeiros 3

Escultura de nenos

A segunda hora

 

O Platuxa

 

E aí está, O Platuxa, o buque insignia (fai algúns anos) dos Amigos da dorna de Portonovo reconvertido na garda e custodia das Salgadeiras de Moreiras. Un lugar que si ou si tes que visitar. Esta é a historia viva da nosa vila. É dicir, do mar, dos mariñeiros. Se queres entender a cultura da Ría de Arousa, do porqué das cousas na nosa ría, tes que visitar este lugar. Aquí poderás ver dende os barcos de pesca, pasando polos aparellos e incluso polo proceso de salazón das antigas conserveiras. Acórdaste da primeira etapa? Ó final dela pasei ao lado dunhas antigas salgadoiras, agora reconvertidas en chalés de verán. Pois aquí non, este é un espazo de sabiduría e cultura mariñeira que non tes que deixar de visitar.

 

Prensa 2

Prensar 1

Proceso da salgadura

Revenir e curar

Tonelería

 

O mesmo que o Aquarium, o noso Aquarium. Non tes que ir á Coruña nin a Barcelona. Tes un aquarium no Grove. E xa de paso, se tes fame, A de Roque sempre é unha moi boa opción para comer. Eu non teño fame, mais que nada porque miña nai está preparando na casa un churrasco espectacular, e sigo.

Continúo bordeando e diríxome cara a nova ponte que atravesa Moreiras. Lembro que cando era pequeno ía alí a xogar cos meus curmáns. Había caixas de bateas e ata un antigo galeón do cal non me lembro moi ben, pero dicían que era un galeón inglés. Alí pasou anos e anos, pero na actualidade non hai nada, o lugar quizais, e a súa historia na miña cachola. Nada máis.

 

Camiño cara a Lavajeira

 

Ata que chego á Praia da Lavajeira. Aquí a historia convértese en presente. O cheiro a pintura, a alcatrán, a mar e mariñeiros. Barcos de batea en dique seco, dornas ben amarradas e vellos á sombra vendo pasar o tempo mentres contan as súas batallas. Sempre o dixen, non hai mellor forma de pasar o tempo que sentarse ó carón dos maiores mentras contan as súas historias, a súa historia, á sombra, sempre á sombra.

 

Dorna Teresa

Dornas en terra

Praia da Lavajeira

 

Estou en Porto Meloxo. Mar e mariñeiros. Non nos esquezamos de terra de remeiros. Quen non colleu un remo en Porto Meloxo, non estivo en Porto Meloxo. Terra do Clube de Remo Amegrove.

A terceira hora

Dobro a esquina. Non tiña pensado chegar ata aquí pero xa que me encontro con forzas e ánimo suficiente decido continuar ata a punta do peirao do Grove, si! A contar a miña propia historia.

Chego a Katanga (Virxe das Mareas). É a primeira vez que paso por aquí camiñando. É a primeira vez que me adentro no mundo das casas baratas de Katanga. A sorpresa é maiúscula. Isto rebosa de vida por todas partes. Roupa a secar, nenos xogando na rúa, televisións a todo volume con Karlos Arguiñano de fondo. Gústame o que vexo. Xente normal e corrente.

 

Katanga

 

Garavilla por diante é fea, pero por detrás non digamos. Garavilla (Conservas Isabel) é o motor económico do noso pobo. Traballar en Garavilla é ter un bo traballo. Eu tamén pasei por Garavilla. Horas e horas cargando contenedores marítimos cheos de latas para exportar. Anos máis tarde, detrás dunha pantalla de ordenador recordaría eses primeiros momentos ligados á loxística marítima.

 

Garavilla por detrás

Esta é a parte do camiño máis fea, pero ten o seu encanto. Depuradoras de mariscos, tuberías por todos lados, praias mal amañadas. Pero en definitiva, isto tamén forma parte do camiño que me leva ata Rons. Terra de remeiros. Terra do Clube de Remo Mecos. E tamén terra da outra fábrica, a fábrica de Rons (Thenaisie Provote). Aquí tamén pasei unha temporadiña traballando polas noites limpando as máquinas. De feito, fixen os exames de selectividade, para entrar na universidade, sen deixar de traballar nin un só día. Tolo eu! Si, traballaba pola noite e ás nove ía para Pontevedra a facelos exames. Se hoxe en día tivese poderes especiais para volver ó pasado, meteríame unha boa hostia a min mesmo. Ou non?

 

Rons

Fábrica de Thenaisie Provote

Dorna Lila

 

Obxectivo logrado. Estou chegando ó peirao do porto do Grove. En todo momento co mar ó meu carón, como un bo amigo que me guiou ata onde me encontro, na punta do peirao, onde uns pescadores de domingo me observan con cara de parvos. Non me extraña, eu tamén me miraría a min mesmo de igual maneira. Foi o momento no que me volvín a dar conta de que a vida é impresionante. Así de impresionantes tamén son as queimaduras que me fixo o sol. Parezo do norte de Europa. Un guiri.

 

Barcos de batea

Nolo na punta do peirao

A ruta das pedras con cara

É unha mañá calquera e decido facer algo diferente. Barallo varias posibilidades, todas elas lonxe da casa, pero decido dar un cambio, vou facer unha ruta por onde sempre. Por onde xogaba de pequeno co meu irmán e meus curmáns. Voulle a dar a volta a San Vicente ó redor do mar.

Son as 8 da mañá. As 7 en Portugal.

Miro o móbil e apago o modo avión. É unha costume que teño dende fai anos, dende que se me dou por comprar un teléfono intelixente para facerme máis burro. É unha mañá calquera e decido facer algo diferente. Barallo varias posibilidades, todas elas lonxe da casa, pero decido dar un cambio, vou facer unha ruta por onde sempre. Por onde xogaba de pequeno co meu irmán e meus curmáns. Voulle a dar a volta a San Vicente ó redor do mar.

Volta ó Grove, Etapa 1: Ruta Das Pedras Con Cara

O PRIMEIRO TRAMO

Saio do campo da festa. Ese mesmo onde pasei horas e horas, días e días xogando cos meus amigos de San Vicente cando éramos pequenos. Daquela non había columbios como hai agora. Daquela tiñamos un tobogán vello e un bambán co que facíamos competicións a ver quen de nós chegaba máis alto. Hoxe hai un parque ben feito e na antiga escola de primaria, que logo foi biblioteca, hai un pequeno auditorio e biblioteca. Os tempos cambiaron para ben. O que non é tan bo é que todas estas cousas,  é que arestora non hai nin un solo neno.

Logo chego á praia do Espiño, aquela fermosa praia que arruinaron cando construíron o Porto deportivo de Pedras Negras.  Aquela praia de area fina e branca converteuse nunha praia con algo de area e moitas pedras.

Illa de Ons dende San Vicente
A Illa de Ons dende San Vicente.

Miro con gran admiración a pedra dende a cal nos tirábamos de pequenos buscando a perfección (hoxe non o faría) e adéntrome no porto e no paseo de madeira que hai bordeando todo ata chegar á Batería. É unha zona moi bonita e actualmente moi turística. Paso ó lado do Náutico. O camareiro barbudo (boa xente) está barrendo logo dunha noite movida. Doulle os bos días e adéntrome no que vai a ser o albo da miña ruta: A ruta das pedras con cara.

O SEGUNDO TRAMO

 

Pasado o paseo de madeira, o cal recomendo visitar se algún día pasades polo Náutico (está ó ladiño) chego á Batería, concretamente á praia de Canelas. Aquí acábase o paseo de madeira, co cal tamén se acaban as aglomeracións de xente. Empeza o bo.

Adéntrome polos camiños e véñenme á memoria infinidade de recordos. Saltos ás vaias militares para ir aos canóns, xogos nas pedras a escondernos, etc. Unha desas historias nunca se me borrará da miña memoria. Foi un día de temporal e a meu irmán, meus curmáns e mais a min non se nos ocorreu outra cousa que ir coas nosas bicicletas por ese camiño para ver as ondas xigantes. Nun momento deses comezamos a xogar a escapar das ondas. Coa resaca do mar adentrabámonos nas pedras e cando viña a onda corríamos para escapar. Sempre iamos con precaución e o mar nunca chegaba a onde nos encontrábamos, e menos ata o camiño.

Recordo que acabamos o noso xogo, collemos as bicis andamos uns cantos metros e unha onda xigante chegou de forma violenta ó camiño levando todo por diante. Foi aí a miña primeira lección que non se me borrou da memoria: co mar non se xoga.

Aguia
A aguia

 

Os Argonautas
Os argonautas

 

O esmorgante
O esmorgante

 

Os pensadores
Os pensadores

 

Ó longo do camiño encóntrome con infinidade de pedras. Unhas vellas coñecidas e outras non tanto, quizais por non fixarme ou quizais porque estaban agochadas. Así pois paso ao lado da “Aguia”, do “Esmorgante” dos “Pensadores” e doutros moitos. Cabe aclarar que estes nomes púxollos un servidor. Cada un que as chame como lle pete.

O TERCEIRO TRAMO

Chegado a Con Negro atópome con moitos pescadores, é unha zona na que a pesca dende terra é boa. A paisaxe é espectacular. Á esquerda a Illa de Ons, á dereita Aguiño e fronte a min a Illa de Sálvora. Nunca fun a Sálvora, é unha materia pendente, pero irei.

Praia de Castiñeira
Praia de Castiñeiras

Sigo pola praia de Castiñeiras, a praia nudista para os de San Vicente, e adéntrome nela co obxectivo de chegar ata o final dela. Estaba seguro que había un pequeno camiño que ía dar xusto ó Carreiro, e non me trabucaba, ese vieiro inda estaba no mesmo lugar. Fun dar xusto ó lado da torre-radar de vixilancia costeira. Outra vez, as vistas marabillosas. Decido facer unha foto panorámica porque estou completamente abraiado. Comeza a chover e decido continuar a ruta.

O CUARTO (E DEFINITIVO) TRAMO

Chego a un punto do Carreiro no que me toca decidir, ou estrada ou pedras. Decido apostar polas pedras, e non me trabuquei. Baixei á praia, da cal non sei o nome, pero que busquei na rede e encontrei que se chama “Baleela” ou “Pateiros” (non estou moi seguro cal é o nome correcto) e decidín dar a volta ó pequeno castro bordeando todo polas pedras. Aquí encontreime coa “Cabeza de Chorlito” e con “Donald Trump”. Ademais tiven o pracer de facerlle unhas cantas instantáneas ó Chasula, ese barco tan chulo que surca os mares da Ría de Arousa.

O Chasula
O Chasula navegando pola ría.

A decepción foi ó continuar un pouco máis. Aquilo que na antigüidade foron pequenas salgadeiras hoxe en día están convertidos en chalés que bloquean o paso ó viaxeiro debido ás barbaridades urbanísticas que se permitiron. Se fose un veciño xa tiña a casa tirada, pero só deus sabe o que pasa no mundo.

Urbanismo salvaxe O Carreiro
Abusos urbanísticos

En fin, que con paso firme e intentando non caerme ó mar logrei chegar á Praia do Carreiro, unha praia fermosa e moi boa para os amantes da natación. Tan fermosa case como a miña praia favorita, A Barcela.

Sempre que estou aquí acórdome da “Cabana” de mariñeiro de meu tío-avó Pepe. Un mariño que viviu coma mariño ata o final dos seus días. Aquí pasei moitas tardes de verán, e de aquí tamén son os meus primeiros de recordos de neno, pois nunha destas casas, actualmente coñecida como “A casa dos franceses” pasei unha tempada de pequeno, mentres meus pais construían a nosa actual casa.  Non sei se estou no certo, pero esta casa era da familia do dono do Náutico. A familia “De la Cierva”. Si,  esa mesma familia do inventor do autoxiro.

Praia da Barcela
A praia da Barcela

Finalmente, e para rematar esta ruta miña paso bordeando a praia de Area Grande e métome no monte para chegar ata terras de labradío, nas que aínda se sementa. Vexo unha plantación de verdura e lémbrome de moitas tardes coa miña avoa indo  buscar verdura para os conexos, para as galiñas, para nós.

Moitas lembranzas que remataron outra vez no campo da festa de San Vicente. Esa mesma antiga escola na que pasei os meus primeiros anos, na que aprendin moito, na que me dou moitas hostias o profesor, e na que me fartei de xogar á pelota e de agardar ó autobús.